Poniższy projekt etykiety ilustruje właśnie taką sytuację: w swojej koncepcji wykorzystałam wykonane odręcznie i zeskanowane później rysunki roślin oraz zwierząt na akwarelowym tle.
Widać na tym przykładzie, że pracuję zarówno cyfrowo, jak i tradycyjnie. Czasem ilustracja powstaje w całości na tablecie, innym razem zaczyna się właśnie od papieru, ołówka albo cienkopisu, a komputer pojawia się dopiero na etapie dopracowania detali. Często i chętnie łączę oba te światy, bo ręczny rysunek nadaje pracy charakter i niedoskonałość, a technika cyfrowa pozwala później łatwo dostosować ilustrację do druku, internetu czy różnych formatów.
Nie mam jednego stylu ilustracji, który wszędzie wykorzystuję, choć na pewno można zauważyć pewne charakterystyczne cechy. Styl zawsze wynika z kontekstu: inny będzie potrzebny do materiałów dla dzieci, inny do gry planszowej, jeszcze inny do ilustracji edukacyjnych czy takich do użycia w projekcie etykiety produktowej. Czasem ilustracja ma być lekka i prosta, czasem narracyjna, a czasem maksymalnie czytelna, bez zbędnych ozdobników. Dla mnie ważniejsze od „ładnie” jest to, żeby ilustracja spełniała swoją funkcję.
Szczególnie lubię ilustracje dla dzieci i kolorowanki. Kolorowanki dają duże pole dla wyobraźni, a jednocześnie nie pozwalają na uatrakcyjnienie efektu końcowego przy pomocy koloru, więc są bardziej wymagające niż barwne, cieniowane i dopracowane rysunki.
Oczywiście upodobanie do kolorowanek nie oznacza, że nie lubię pełnokolorowych ilustracji. Jako przykład niech posłuży okolicznościowy rysunek, który stworzyłam dla uczczenia wymyślonego przeze mnie Dnia Borsuka, czyli święta ruchomego, które wypada zawsze wtedy, kiedy potrzebujemy odpoczynku, leżenia pod kocykiem i jedzenia pysznych rzeczy. Borsuczek powstał jako szkic na kartce, potem przeniosłam go do Illustratora i tam przerysowałam w formie cyfrowej.
Do gry planszowej z kolei przygotowałam ilustracje od początku w formie cyfrowej, podobnie zresztą postąpiłam ilustrując serię edukacyjnych e-booków o Ninie i jej rodzince czy też tworząc postaci i tła do innych projektów dziecięcych.
Całkiem odmienną gałęzią pracy ilustratorskiej są portrety cyfrowe, które zdarza mi się co jakiś czas wykonywać. Pracowałam już nad rysunkami w formie karykatury oraz tymi bardziej realistycznymi. Sprawia mi to ogromną frajdę, zwłaszcza kiedy osoba portretowana rozpoznaje się na rysunku i doceni drobne smaczki, które zawsze staram się zawrzeć w swoich pracach. Poniżej przykładowe realizacje takich portretów.
Mogłabym długo jeszcze pisać na temat moich realizacji, w których wykorzystałam umiejętność rysowania, na koniec wspomnę tylko jeszcze o tym, że moje ilustracje pojawiają się w różnych publikacjach, gdzie mogą pełnić funkcję edukacyjną, jak na przykład poniższa ilustracja szlachcica, która była przygotowana do książeczki dla dzieci.
Od strony technicznej ilustracje przygotowuję tak, żeby dało się z nich wygodnie korzystać. Do druku, do internetu, jako pojedyncze grafiki albo większe zestawy. Rastrowe lub wektorowe, w zależności od tego, gdzie mają trafić i jak będą używane. To nie są pliki, które potem trzeba przerabiać czy w inny sposób edytować, tylko materiały gotowe do wdrożenia.
Gdzie takie ilustracje mają sens (i po co w ogóle je robić)
Ilustracje sprawdzają się wszędzie tam, gdzie trzeba coś wytłumaczyć, uprościć albo opowiedzieć bez używania ściany tekstu. W materiałach dla dzieci pomagają skupić uwagę i lepiej zapamiętać treść. W e-bookach i publikacjach edukacyjnych porządkują wiedzę i nadają jej rytm. W grach planszowych budują klimat i świat przedstawiony, bez którego mechanika byłaby tylko suchą instrukcją.
Często pracuję przy projektach, w których ilustracja nie jest dodatkiem „na koniec”, tylko jednym z kluczowych elementów całości. Dlatego patrzę na nią nie jak na osobny byt, ale jak na część większego projektu, obok tekstu, składu, formatu i finalnego zastosowania.
Jeśli potrzebujesz rysunków lub ilustracji, zapraszam do współpracy!
